Areg Aragil

«Արեգ Արագիլ»-ը հայկական ընդհատակյա երաժիշտ, կոնցեպտուալ պրոդյուսեր և ձայնային արտիստ Արեգ Առաքելյանի սոլո նախագիծն է։ Ծնվելով որպես սփին-օֆ Les Magnifiques էքսպերիմենտալ խմբից հետո՝ Արագիլի սոլո աշխատանքը կոլեկտիվ էներգիայից տեղափոխվում է դեպի անձնական, մինիմալիստական ASMR պոեզիայի, շշնջացող վոկալի և կինեմատոգրաֆիկ ինտրոսպեկցիայի տարածք։

Առաքելյանի ճանապարհը Երևանի ընդհատակում սկսվել է դեռ 2000-ականների սկզբին՝ որպես տեղական փանք խմբերի ակտիվ երաժիշտ։ 2004-ին նա համահիմնադրել է LSD էքսպերիմենտալ նախագիծը, որը 2012-ին դարձավ LSD Sound Art union, իսկ ավելի ուշ՝ 2017-2019 թվականներին, ռեբրենդինգի ենթարկվեց որպես LSD Sound-Out Club՝ Վարդան Սարգսյանի (Duke/Guru) հետ միասին։ 2010-ականների ընթացքում նա ներգրավված է եղել այնպիսի երաժշտական նախագծերում, ինչպիսիք են Varakvatz-ը, International Monks-ը, computer84-ը և Sonic Tuf-ը, ինչպես նաև «Անգույն Ծիածան»-ում, որը մտահղացված էր որպես poetry in action (գործողության մեջ գտնվող պոեզիա)։

Երաժշտությունից զատ, Առաքելյանը համահիմնադրել է «բջիջ» (Cell) արվեստի պատկերասրահը և ստեղծել «Փնթի Խողովակ» (Scruffy Pipe) ենթամշակութային հարթակը՝ հեղինակելով այնպիսի հաղորդաշարեր, ինչպիսիք են «Փնթի փոդքասթ»-ը և BOON TV-ի եթերում հեռարձակվող «Մուզաղաց»-ը։ Այս մոտեցումը բնականորեն աճեց դեպի PntiMusic ընդհատակյա DIY հրատարակչություն, որը պահպանում է հայկական ենթամշակութային պատմությունը, այդ թվում՝ 2000-ականների հայկական փանքի անթոլոգիան աուդիո կասետների վրա և 2010-ականների sound art-ը CD-ներով։

Հիմնված անալոգային կասետային էսթետիկայի, ֆրանսիական «Նոր ալիքի» տրամադրության և անկեղծ խոցելիության վրա՝ «Արեգ Արագիլ»-ը հրաժարվում է ավանդական երաժշտական պոմպոզությունից։ Նրա դեբյուտային «Mon artiste favori» տեսահոլովակը օգտագործում է նեղ լուսավորություն և պատի վրա պրոյեկտվող հիշողություններ՝ ստեղծելով խորապես ինտիմ աուդիո-վիզուալ մենախոսություն։